บทที่ 99

น้ำตาของภูมิหยุดไหลแล้ว แต่รอยน้ำตาบนใบหน้ายังไม่แห้ง เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า

"เธอไม่มีทางรู้หรอกว่า พวกผู้ชายที่รังแกฉันนั้นหน้าตาเป็นยังไง ที่มองลงมาจากที่สูง เห็นฉันคุกเข่าอยู่ตรงหน้าพวกเขา แล้วยังเยาะเย้ยว่าฉันไม่รู้จักตัวเอง

กลับบ้านไป แม่ไม่มีเงินซื้อยาให้ ต้องขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมาพอกให้ แก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ